روزی که به عالم نه زمین و نه سما بود          نه گنبد گردنده ی گردون سرپا بود

            آن  روز علی  بود    نگویید  چرا    بود          چون ذات علی آینه ی ذات خدا  بود

                                         آن آیینه چرخید و جهان گشت مصور

                                         تابید به خورشید و فلک  گشت  منوّر

            ای قبله ی عالم که تو خود قبله ی مایی            دانیم  که تو  آیینه ی  غیب    نمایی

            ای  مظهر  خلاق   تو  دریای  سخایی            دانم  به  قیامت چو بما  چهره نمایی

                                         از جود  ببخشی  همه  ما  به  خطابی

                                         یکباره  بگویی ،  نه حسابی نه کتابی

            یکروز پی  خانه ی  کعبه  تو  نهادی              یک روزدرکعبه به مردم توگشادی

           هر کس ز در آمد تو به  او اجر بدادی              و آنگاه در آن خانه ز مادرتوبزادی

                                         تو کیستی این سان که کنی جلوه نمایی

                                        هم زاده ی این  خانه  و هم  خانه خدایی

           خورشید جهانتاب ز آفاق چو سر زد               اسلام  به  شمشیر  تو  گردید  مقدّر

           گفتند در آنروز که  شمعی  بزند  سر              زان  شمع  شود  عالم  اسلام  منوّر

                                        پس حامی  اسلام  از  آنروز  تو بودی

                                        و الله که  آن  شمع  دل افروز تو بودی

           ما عشق  پرستیم     توکلّت علی الله               از عشق تو مستیم    توکلّت علی الله   

           ما دل به تو بستیم    توکلّت علی الله               از   قید   برستیم      توکلّت علی الله             

                                       عشق تو به یکبار ز دو  دست زدل غم

                                       زیبد  که از این عشق  کنم  فخر به عالم     

                                                                   {{ داراب افسر بختیاری }}