متن کامل مقاله من در هشتمین کنفرانس آموزش ریاضی ایران در زیر آمده است .....  ( لطفاٌ برای خواندن مقاله روی ادامه مطلب کلیک کنید )

با سلام

امروز جمعه  بود و یک روز بعد از برگزاری کنفرانس هشتم آموزش ریاضی ایران . ولی من با اینکه تو شهر خودمون(شهرکرد) بودم ؛ و به میهمانان هم اغلب سفارش کردم مواظب خودشون باشند تا سرما نخورند با این وجود خودم سرما خوردم و جالبتر از آن اینکه ساعت 8:20 دقیقه صبح معلوم شد که  10 نفر از فامیل مهمانم هستند.خلاصه نه توانستم استراحت کنم و نه یک گزارش از سمینار بنویسم .

الان آخر شبه ولی میتونم یه چیزایی بنویسم .

روز 2 شنبه بعد از ظهر که برای پذیرش به دانشگاه شهرکرد رفتم . عده ای از همکاران و عده ای از دوستان دوره دانشجویی را پس از سالها زیارت کردم . همچنین جای بسی خوشوقتی بود که با 2 تا از دوستان وبلاگ نویس هم از نزدیک آشنا شدم .( آقای اسماعیلی فر و آقای پهلو زاده ) البته فردای آن روز هم در موقع ارائه پوسترم با آقای افشین منش و همچنین خانم کچویی  دیدار کردم . و از دیدارشان خوشحال شدم . تصوراتی که من از همه این عزیزان داشتم کمی با  واقعیت تفاوت داشت البته از لحاظ ظاهری .

روز 3 شنبه روز اول کنفرانس با تمهیداتی که از یک ماه پیش در نظر گرفته شده بود ما می بایست شرکت کنندگان را به سمت محل افتتاحیه هدایت می کردیم (یعنی انتظامات یا به عبارتی مبصر ) . مراسم افتتاحیه به خاطر تاخیر جناب آقای وزیر آموزش و پرورش کمی دچار آشفتگی شد . به هر حال از بعد از آن با یک سخنرانی عمومی به طور رسمی برنامه های اصلی شروع شد .

بعد از ظهر ساعت 15:30 تا 17 مقاله ام را به صورت پوستر ارائه دادم و با دوستان و همکاران تبادل نظر کردیم . به نظر من در اینجور برنامه ها انسان میتونه اشکالات کارش را بهتر متوجه بشه .البته بعد از آن بلافاصله  در یکی از کلاسها  مقاله آقای افشین منش و آقای پهلو زاده ارائه شد که من نتوانستم از آن استفاده ببرم . سپس آقای اسماعیلی فر مقاله اشان را ارائه دادند ولی به قول خودش نگذاشتند سخنرانی خودش را کامل کنه ، و به درد من که در کنفرانس سنندج دقیقا همین اتفاق برایم افتاد مبتلا شد . اما مقاله های جالب و به روزی بودند. کلا چون سخنرانیها  و پوسترها به موازات هم ارائه می شد از همه آنها نمی شد استفاده کرد. و این یکی از عیوب این گردهماییها با این وسعت جمعیت و کثرت مقالات است .  برنامه های روز اول کنفرانس با یک بازدید تفریحی که البته بعضیها نتوانستند از آن فیض ببرند ( به دلیل کمبود وسیله نقلیه) به پایان رسید .

روز دوم کنفرانس یه گردهمایی با معلمان و دانش آموزان برگزار شد و از ساعت 10 به بعد این دو گروه یعنی معلمان و دانش آموزان تفکیک شدند و برای هر گروه برنامه ای خاص در نظر گرفته شده بود . برای دانش آموزان یه مسابقه و سرگرمی (سودوکو ) توسط خانمها حاتم زاده و اسدزاده از استان اصفهان برگزار شد و برای معلمان کارگاه خانم چمن آرا و سخنرانی آقای دکتر بابلیان برگزار و ارائه شد .

بعد از ظهر هم مثل روز گذشته سخنرانیها و پوسترها و همچنین از صبح 4شنبه نمایشکاه ها  وکارگاهها برقرار بود .

شب من و خانم عسگری  را مسئول خوابگاه گذاشتند . شاید مسیر خوابگاه تا دانشکده را 2 الی 3 مرتبه پیاده گز کردیم. تا صبح هم کلافه شدیم یکی میامد میگفت کولرها را خاموش کنید ما یخ زدیم ،هوای شهرتون خیلی سرده منجمد شدیم . یکی دیگه میگفت گرمه خاموش نکنید . یکی هم میومد میگفت چرا اینقدر مسیر خوابگاه و دانشکده زیاده خسته شدیم ، خب دیگه باید سعی میکردیم که همه راضی باشند دیگه به هر حال میهمان بودند و حبیب خدا . البته اگه شاهد میخواین میتونید از خانم کچویی بپرسین چون اون موقع پهلوم بود . تو این کنفرانس تنها جایی که ما مسئولیت نداشتیم فکر کنم سالن غذا خوری بود که یکی از دوستان فال این یکی را هم برامون زد .

و اماروزسوم کنفرانس باخستگی هر چه بیشتر از روز قبل شروع شدتا وضعیت خوابگاه و مراجعه کننده ها را سر و سامان دادیم شد ساعت هشت و ربع و ما تازه رفتیم صبحانه خوردیم . چند تا از سخنرانیها + سخنرانی عمومی خانم Artigue   را شرکت کردیم و پس از ناهار در کارگاه  وبلاگ نویسی آقایا ن افشین منش و پهلو زاده و راستی زاده شرکت کردیم که آقای اسماعیلی فر و خانم کچویی هم با آنها همکاری کردند .

بعد از آن هم مراسم اختتامیه برگزار شد و همگی در این دوی ماراتن با کمی تفاوت فاصله/ خود را به انتها رساندند . و اعلام شد کنفرانس بعدی در سیستان و بلوچستان در شهریور 86  برگزار میشود . اگر عمری باقی بود شرکت کنیم .

 کلا این کنفرانس هم مثل هر یک از کنفرانسهای قبل بعضی مطالب البته برای من تکراری و بعضی جدید و جالب و بعضی هم نامفهوم بود . ( شاید به دلیل رشد نکردن عقل من باشه )

ولی کلاً

همه زحمت کشده بودند و مطالبی که گرد آوریی کرده و ارائه دادند متین بود و به هر حال هر کسی به وسع خودش حرفی برای گفتن داشت که گفت /چه مقاله ای  از او پذیرفته شده بود چه پذیرفته نشده بود .

به هر حال با کمی و کاستیها و هر شرایط دیگه به نظر من نفع این اجتماعات برای ریاضی دوستها بیشتر از خسران آن است . تا نظر شما چی باشه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 انشاء الله متن مقاله ام را در پست بعدی برایتان خواهم گذاشت .

یه ضرب المثل فارسی هست که میگه (گهی پشت به زین .گهی زین به پشت ) امروز با یکی از همکاران به یه کلاسی رفته بودیم که از طرف بسیج خواهران برگزارمیشد.وقتی وارد شدیم/کلاس شروع شده بود. ما هم مثل بقیه مشغول گوش دادن به آموزشهایی که از طرف مربی و مدرس کلاس ایراد می شد بودیم که من متوجه نگاههای مربی مربوطه شدم و می دیدم که با نگاههای عمیق خودش مشغول جستجویی در ذهنش است و حتی بعضی لحظات یادش می رفت چی می خواست بگه. خلاصه کلاس تمام شد و من مشغول صحبت با همراهم بودم ( همون همکاری که باهام اومده بود نه گوشی موبایلم )خلاصه دیدم که خانم مربی به طرف من اومد و با اشتیاق هر چه تمامتر منو بغل کرد و گفت اینقدر دلم می خواست دوباره ببینمتون خانم ضیایی . منو میگی مات و مبهوت ایستاده بودم و گفتم ببخشید من شما را بجا نمیارم  . خودش را معرفی کرد :یکی از دانش آموزان سال ۷۲ من بود وقتی من تو روستا خدمت می کردم.وقتی منم اونو شناختم. دوباره از نو ذوق زده روبوسی کرد . بعد از به یاد آوری از دیگر بچه های کلاسشون سراغ گرفتم . از خودش پرسیدم .(الان دانشجو بود ). خلاصه صحنه ی جالبی بود و همین ضرب المثل برایم تداعی شد (گهی پشت به زین .گهی زین به پشت )یه مدت من به اون درس می گفتم .الان هم ایشون به من درس میده . دنیاست دیگه